‘Nog blinken verdwenen sterren in de nacht, sterven laat het licht niet doven’. 

Als we in een heldere sterrennacht naar boven staren, dan beseffen we hoe groots en oneindig het heelal is. Die schittering maakt ons stil of juist vol van woorden van wonder. Altijd en overal heeft dat licht in die oneindige ruimte mensen aangetrokken en geïnspireerd. In het algemeen staat de ster in vele culturen als symbool van aanwezigheid voorbij alles wat we kennen; van een eeuwigheid voorbij de dingen. Letterlijk ook een lichtpunt in de duisternis en baken in moeilijke tijden. Richting gever en rustpunt. Markeerder van begin en einde. De ster wordt beschouwd als scharnier van het heelal en als poort van de ‘hemel’. Bij sterven – en andere scharnier momenten van het leven geeft de ster een wenkend perspectief. In mijn begeleiding speelt ruimte, licht en rust een sleutelrol evenals het vertrouwen dat elk mens het kan; léven en sterven. En dat deze twee ten diepste verbonden zijn.